Het was super mega vet gaaf cool kicken. Zie hier de eerste beelden. Nu ga ik weer even verder met inkakken.

Ik ben al sinds het weekend ziek. Toen ik hier in Apeldoorn aankwam, was ik net hersteld van een fikse verkoudheid, en die leek weer terug te komen. Hoewel ik zelf vermoed dat ik allergisch ben voor het dekbed (of iets anders) in het hotel. Want ik voel me niet verkouden, mijn neus zit alleen maar heel erg verstopt. En de homeopathische neusspray van de Apeldoornse apotheek lijkt aardig te werken.
Erger is dat er sinds zondag voor alle jonge componisten voor catering is gezorgd. Het eten zou al vele jaren het hoogtepunt van de week zijn, maar net als vorig jaar vind ik er geen klap aan. Erger nog: dit jaar lijkt het ook niet goed te vallen. Dus ik ben weer overgestapt op maaltijden van de AH. Maar heb wel nog steeds last van mijn buik.
Algehele malaise dus. En vanavond is de grote avond!! Om 18:30 uur start de eerste voorstelling van het Land van Markant. En ik ben hartstikke zenuwachtig. Met name over de timing. 9 scxe8nes die elk precies 5 minuten kunnen duren alvorens het trompetsignaal gaat en men door moet naar de volgende scxe8ne. We hebben het niet kunnen oefenen, dus die eerste voorstelling, daar moet het allemaal gebeuren. En daarna zijn er nog 12 voorstellingen om dat te verfijnen.
Ik heb er ontzettend veel zin in en weet zeker dat het helemaal geweldig gaat worden. Maar ziek en zenuwachtig, dat zal ik wel de hele dag blijven.

Gisteren was de opening van de Young Composers Meeting 2010 in Apeldoorn. Mijn project met Markant loopt parallel aan dit project. Organisator Orkest ‘de ereprijs’ had me gevraagd een stuk te schrijven voor de opening. Het stuk zal tevens in mei worden uitgevoerd tijdens een educatief festival in Utrecht.

De voorstelling die ik met theaterdocent en regisseur Bas Grxf6mmel heb gemaakt heet Het Land van Markant:

De koningin van Markant is verdrietig omdat haar man is overleden. Sindsdien blaast zij niet meer elke avond haar muzische adem over het Land uit, waardoor het er steeds grimmiger wordt. De kleine Menoe gaat op zoek naar een manier om het land te redden….

De 9 locaties in het gebouw zijn allemaal een onderdeel van de queeste. Elke locatie wordt gexefntroduceerd door een Gids. Bas zorgt met zijn theatergroepen voor deze gidsen en een aantal sleutelfiguren uit het verhaal.

Vanavond heb ik met de fluitiste van het Orakel gerepeteerd. Dat gaat de goede kant op! Morgen komt de violiste erbij. Het Orakel is een driekoppig wezen dat een voorspelling doet aan Menoe.

Na de repetitie met de fluit, ben ik gaan kijken bij de groep van Bas. Hij was bezig met een aantal van de Gidsen, Het Orakel (met stand-in muzikanten), De Tolheer en zijn vrouw (zij verlenen tol, maar willen dan wel eerst een verhaal vertellen, met als gevaar dat je blijft luisteren en je weg niet meer vervolgt) en de maniakale Stadhouder van Tamknar.

Hieronder een kort filmje van de repetities.

Nee, ik schrijf niet vaak meer op dit blog, maar dat komt omdat ik gewoon heel veel ander werk te doen heb, dus wees blij!

Maar nu ben ik met een project bezig, waarvan het toch wel leuk is om af en toe verslag te doen. Ik ben namelijk composer in residence bij Markant centrum voor kunsteducatie Apeldoorn. Net als vorig jaar. De residentie is gekoppeld aan de Young Composers Meeting van Orkest ‘de ereprijs’. Elk jaar komen er zo’n 15 jonge componisten van over de hele wereld een week met ‘de ereprijs’ werken. Omdat het ensemble die week als het ware te gast is in het kunstencentrum, ontstond het idee om parallel aan de YCM-week ook iets met de amateurs van de school te doen.

Vorig jaar heb ik met de muziekafdeling een groot concert gemaakt. Dit jaar pakken we het helemaal anders aan, want nu zijn vanuit alle (!!) afdelingen deelnemers die ook allemaal samenwerken met andere disciplines. Superleuk, superspannend. Daarbij komt dat Markant gehuisvest is in een heel bijzonder gebouw, met een wat mij betreft inspirerende indeling. Daarom ontstond het idee om 1 groot sprookjesverhaal te vertellen in 9 scxe8nes, verspreid door het gebouw. In kleine publieksgroepen worden de mensen dan langs de scxe8nes geleid.

Ik heb me gisteren gexefnstalleerd in het hotel en ben toen ook al meteen aan het werk gegaan met een aantal ensembles. Dat ging erg goed. Volgens mij wordt het heel cool!
Daarnaast heb ik gisteren ook gerepeteerd met ‘de ereprijs’, want zondag a.s. spelen zij tijdens het openingsconcert van de YCM-week mijn nieuwste stuk: Bawang Putih en Bawang Merah. Een Indonesisch sprookje met mijzelve als verteller. Ook superleuk en superspannend!
Wie wil komen: zondag 14 februari om 16:00 uur in Theater Gigant in Apeldoorn.

Vanochtend heb ik in het hotel nog wat gewerkt aan de muziek en de projecties voor zondag. Daarna ben ik door de sneeuw gaan wandelen en ben ik gaan winkelen. Ja, u leest het goed. Niet dat ik iets gekocht heb. Alleen een verrukkelijk spel, bij de leukste spelletjeswinkel, met vooral de meest bevlogen spelletjeswinkelverkoper, van Nederland: Villa Wammus.
Door de grote winkelstraat hangen overal banieren met de vooraankondiging van YCM. En in Markant staat al een tijdje een deur met de aankondiging van de voorstelling. Zie de foto’s. (ondanks mijn nerddom ben ik er nog niet achter hoe die ene foto gekanteld moet)

Eigenlijk hebben jullie nog een staartje New York tegoed. Maar inmiddels lijkt het alweer een eeuwigheid geleden dat we daar waren. Zei ik toen nog dat New York mijn stad niet is, inmiddels ben ik daar niet zo zeker meer van. De laatste paar dagen ben ik me er steeds meer thuis gaan voelen. En hoewel ik niet zo heel snel alleen voor de stad terug zou gaan, ik hoop toch zeker dat er ooit nog eens werk van mij kan worden uitgevoerd, en in dat geval zal ik er zonder morren een paar extra vakantiedagen aan vastplakken…

Ondertussen is er natuurlijk alweer veel te veel gebeurd. Zo zijn er in oktober maar liefst drie (!) stukken in premixe8re gegaan. De meest recente vond afgelopen zaterdag plaats in Den Bosch. Daar speelde i Consonanti o.l.v. Laurens Felix de ‘Zeven Kruiswoorden’ van Haydn en daarnaast mijn nieuwe versie daarvan: "Van de daad en het woord." Voorzien van indringende teksten door Eline van Avendonk – van Lelyveld en foto’s van Janiek Dam. Zondag speelden de Consonanti het nog een keer in Vught tijdens het afscheidsconcert van Felix.
De opnames volgen hopelijk spoedig.

"Van de daad en het woord" is misschien wel mijn meest emotionele werk tot nu toe. En de uitvoering was geweldig! Niet perfect, niet vlekkeloos, maar zo vol passie en met plezier gespeeld dat ik nu (maandag) nog steeds helemaal kapot ben. Ik ben echt doodop.

Moe maar voldaan. Maar morgen, morgen ga ik weer aan de arbeid. Echt.

Locale tijd: 20:50 uur
Temperatuur: 27 ?C
Bezichtigd: veel
Verkouden: heel

We maken zo veel mee en er is gewoon geen tijd om na te denken over hoe ik dat mooi ga opschrijven…
Zondag hebben we een flink eind door Central Park gelopen. Ik dacht dat het een soort groot uitgevallen Vondelpark zou zijn, maar niets is minder waar: het bestaat uit heuvels en ‘bossen’, en er zijn meertjes met bruggen. Het was prachtig weer en we hebben verschillende dingen gezien, zoals het reservoir en de Strawberry Fields memorial voor John Lennon.

Na een halve dag in Central Park zijn we even in Macy’s geweest, een soort van Bijenkorf, maar dan nog iets groter, maar in mijn beleving niet zo heel sfeervol. Daarna zijn we gaan eten in een Koreaans restaurant. Dat was een gouden greep. Het was een klein restaurant, waar veel (naar ik vermoed) Koreanen zaten en waar al gauw een rij tot op de straat stond. We hebben er heel lekker gegeten en het voelde ook heel authentiek. Daarna zijn we rond een uur of zeven naar de Empire State Building gegaan, met de gedachte dat we er minstens twee uur in de rij zouden moeten staan. Wederom hadden we geluk: het was alsof we door een lege Efteling liepen! Alleen op de liften hebben we eventjes moeten wachten, maar dat stelde niets voor. En het uitzicht over New York by night was echt heel mooi. Helaas ook heel moeilijk om een beetje goed op de foto te krijgen, maar we hebben ons best gedaan.

Maandag zijn we door Central Park, over 5th Avenue naar het Guggenheim Museum gelopen. Daar was een tentoonstelling over Kandinsky. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar een Nokia Store om de vergeten oplader van Marloes te vervangen en zijn we in een gigantische Apple Store en een hele grote speelgoedwinkel geweest. Beide keren ging mijn hart natuurlijk een beetje sneller kloppen. Ook hebben we over Park Avenue gelopen om de grote gouden appel die daar staat te zien.
‘s Avonds hebben we heel braaf zelf eten gekookt in het appartement en zijn we kaartjes voor het thuisfront gaan schrijven. Na vorig jaar een kaartje naar de thuis-Achters in stxf6nkxf6len Zwxf6ds, was het dit keer tijd voor steenkolen Engels. ("It outview was criminally" voor "het uitzicht was geweldig", dus bedenk zelf maar hoe melig het is geworden)

Dinsdag hebben we een beetje door Greenwich Village en Soho gelopen. Daar hebben we voornamelijk grote winkels bezocht (Victoria’s Secret, Barnes and Noble) en zagen we wat leuke vintagewinkeltjes. ‘s Avonds hebben we in de tuin van een heel sfeervol Italiaans restaurant gegeten. Als we dat van de voorkant hadden gezien, waren we er nooit binnengelopen, zo sjiek was het van binnen…
Echter na het eten kwam pas voor mij het hoogtepunt van de dag (misschien zelfs wel een beetje van de hele week): mijn afspraak met een gamelangroep! Netta en Marloes zijn gaan winkelen en wat gaan drinken, Wieteke en ik gingen naar het huis waar de groep repeteerde. Vlak voor vertrek had ik nog net contact gelegd en was ik uitgenodigd om langs te komen. De groep is een componistencollectief en de leden voeren voornamelijk eigen werk uit. Er staat een bonang (barung) en wat gongs, voor de rest hebben ze zelf de instrumenten gemaakt! Ze repeteren bij een van de leden thuis, en tussen twee haakjes: wat een waanzinnig appartement!! En wat blijkt… een aantal jaar geleden hebben ze met Sinta samengewerkt! Ik blij, kaartjes en cd’s uitgewisseld, en wie weet een aardig contact voor in de toekomst.
Gek genoeg voelde ik me op dat moment heel goed. Zo vertrouwd is New York nog niet geweest…

De woensdag begon heel leuk met een bezoekje aan veilinghuis Christie’s. Het is dat er een pauze werd ingelast, anders had ik daar nog zeker een uurtje kunnen zitten. De spanning en dynamiek van de veiling vond ik heel interessant om waar te nemen. De kunststukken die onder de hamer gingen, waren niet bepaald imposant (de grootste opbrengst was zo’n $50.000,-), maar toch was het heel leuk om een keer mee te maken en ik zou in de toekomst ook heel graag een keer iets op een veiling willen kopen!
Na Christie’s hebben we nog wat souvenirtjes gekocht in een hele leuke winkel (Anthropologie, Google maar) in Rockefeller Center. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar de stoffenwinkel Mood, ook bekend van het tv-programma Project Runway. Netta is sinds een tijdje zelf kleding aan het maken en dus moest er stof worden ingeslagen. Wat was dat moeilijk!! Want er was zoooo veel keus! Maar we zijn geslaagd met drie mooie stofjes, dus u kunt de foto’s van de haute couture binnenkort op deze site verwachten…
Na Mood zijn we richting de Metropolitan Opera House gegaan. We hebben daar in de buurt in een hele foute Amerikaanse Diner a la Roseanne gegeten, met een onvervalste Russische serveerster die per gang vrolijker (lees: minder nors) werd, en als klap op de vuurpijl ging de kerstman aan de tafel achter ons zitten.

Daarna zijn we naar Die Zauberflxf6te geweest. En eerlijk is eerlijk: het viel nogal tegen. Het gebouw was super, en in eerste instantie vond ik het heel stoer dat iedere stoel zijn eigen ‘boventiteling’ had, maar eigenlijk is het heel vervelend om steeds je focus te moeten verleggen van het podium, naar jouw stoel. En ook de kwaliteit van de voorstelling viel tegen. Het orkest was niet heel goed. De solisten waren niet heel goed. Het decor was niet (heel) goed. Mensen, we zijn – wat betreft deze productie dan – verwend in Nederland. De producties van De Nederlandse Opera zijn echt van hoogstaande kwaliteit, en vooral het grote kwaliteitsverschil op visueel gebied viel me daarbij op!

Vandaag hebben we de Frick Collection gezien. Niet te geloven dat 1 liefhebber voor miljarden aan een collectie bij elkaar heeft verzameld! Ook hebben we vandaag een bezoekje gebracht aan Trump Tower en het Waldorf Astoria, maar vooral dat laatste vond ik nogal een ontgoocheling. Ik had het veel grootser en lichter verwacht.
Daarna zijn we in Bloomingdale’s geweest. Alles leuk en aardig, maar een jas van $1.000,- kunnen we ons (nog) niet veroorloven, dus ook daar was het weer meer kijken dan kopen.

En dan nu nog een algemene bespiegeling over New York: het is mijn stad niet. Ik krijg er niet het gevoel bij dat ik heb wanneer ik in Londen, Amsterdam of Jakarta ben. Hoewel de stad me dan weer wel enorm (echt enorm!) aan Jakarta doet denken: veel auto’s, voor nu heel warm, en de geuren! Het ruikt hier in het appartement standaard naar durian!

Ik vind het allemaal heel leuk om eens mee te maken, maar ik hou niet van de stad. En dat is misschien maar goed ook, want dan is het niet zo lastig om straks afscheid te nemen, zoals het dat wel altijd is bij Londen, Jakarta en Amsterdam….

We zijn er! Na maanden van wachten en gespannen anticipatie was het vrijdag eindelijk zover: samen met Wieteke, Marloes en Netta naar New York. Sex and the City meets The Eight. Oh yeah…

Vrijdag stond ik – dankzij de snelle lift van mijn lieve buren – om 7:50 uur al op Schiphol. De reis verliep voorspoedig, maar was veel langer dan gedacht. We hebben er goed 11 uur over gedaan om van Amsterdam naar New York te komen, wat voornamelijk te wijten is aan onze overstap in Philadelphia. Ongelofelijk wat een rijen daar bij de migratie en douane stonden! Vingerafdrukken, irisscans, vragen, vragen, vragen ("So, what do you do for a living?" "I’m a composer." "Really!? So, tell me, what’s the deal with Mozart?"). Overigens ging uiteraard de computer kapot net toen ik aan de beurt was, maar daar heb ik maar niets over gezegd, stel je voor wat ze zouden denken…

Om een uur of 17 locale tijd kwamen we bij ons appartement aan. Ik schrok me helemaal te pletter: we zitten op het randje van Harlem, net boven Central Park, en dat is dus op het oog een nogal dodgy wijk. Het trappenhuis van ons appartement is ontzettend vervallen dus dat beloofde ook al niet veel goeds, en we kregen een kamer waar je met z’n vieren echt je kont nog niet kunt keren.

Maar na een nachtje goed slapen, valt alles mee. Het appartement zelf is heel schoon, de bedden liggen comfortabel en de wijk is misschien wel wat dodgy, maar de mensen zijn best vriendelijk en lijken de affectie voor elkaar te willen uiten door gewoon nogal hard tegen elkaar te praten op straat…

Gisteren, tijdens onze eerste echte dag hier, hebben we een 2 uur durende boottocht in een halve cirkel rondom Manhattan gemaakt. Lekker relaxed en meteen een goed beeld van hoe de stad is opgebouwd. Uiteraard genoten van de prachtige skyline, kiekjes gemaakt van het Vrijheidsbeeld en vol ontzag gekeken naar de kale plek tussen de wolkenkrabbers waar ooit de Twin Towers hebben gestaan…

Daarna hebben we op Timesquare gezeten en musicaltickets gekocht voor Mary Poppins, die we ‘s avonds in het New Amsterdam Theater hebben gezien. En jawel hoor: de computer ging kapot, net voordat ons laatste ticket kon worden uitgeprint, zodat er voor Marloes een ticket op naam zou liggen bij het theater. Het was nog even heel spannend of ze wel binnen kon komen, maar het is gelukt!
Mary was supergaaf!!! Het theater alleen was al heel mooi, klein Tuschinski in New York. Prima zang, dans en spel. En een prachtig decor, echt heel erg indrukwekkend, zowel in visueel opzicht als technisch gezien. Bovendien was het voor Wieteke en Netta hun eerste musical, dus dat maakte het wat mij betreft extra bijzonder.

Nu ben ik net langzaam ontwaakt en zit ik te schrijven in de vensterbank, al uitkijkend op de karakteristieke brandtrappen alsof Tony elk moment zijn Maria kan gaan bezingen.